به نام خدا

سلام

پشت دست های محمدپویان، جای سرم هایی که تو ان آی سیو بهش زدن مونده.

باورم نمیشه قراره این همه جا رو دستش بمونه

فکر میکنم نمیشه کاری کرد که پاک بشه، اگه قرار بود بره الان رفته بود.

پس این جاها برای همیشه پشت دست بچه میمونه و با بزرگ شدن دست هاش جا ها هم دارن بزرگ میشن.

خیلی از بابتش ناراحتم

این قضیه باعث شد به فکر بیفتم، خدا میدونه چقدر از این جاها روی روح مجتبی هست، به خاطر بی فکری ها و ندونم کاری های من که مادرش بودم

اهمیت این جاها خیلی از اهمیت روح یه آدم کمتره.

به قول یه استادی ما فقط بچه های خودمون رو بزرگ و تربیت نمی کنیم؛ ما داریم پدر و مادرهای آینده رو تربیت می کنیم. انشاالله این بچه ها بزرگ میشن و اون وقت هست که خدانکرده عقده هاشون یا انشاالله رشدشون خودش رو نشون میده.

یه چیز دیگه که امروز داشتم بهش فکر می کردم این هست که شدیدا احساس بی نظمی و بی برنامگی دارم، یه ذره از ذهنم درگیر این فکر هست که چندشنبه ها رو بذارم برای گرد گیری، 5شنبه؟ جمعه؟ شنبه؟ امروز یکشنبه هست ولی هنوز کردگیری نکردم.

باید برای درس مجتبی برنامه و نظم داشته باشیم، باید دوره کنه از اول کتاب، هرروز؛ چون به طرز شگفت انگیزی فراموشش میشه احتمالا عادی باشه مخصوصا که تو مدرسه یه جور بهش یاد میدن و تو خونه هم من به روش خودم یادش میدم و اصرار دارم روش خودم یادبگیره چون آسون تره و احتمالا درست تر

7+9=؟  هرگز اجازه نمیدم جلوی این عبارت بنویسه =7+7  این دو عبارت مساوی نی حتی اگه معلمشون بگه

این نیاز به نظم منو یاد دکتر زنانم انداخت. فاطمه محمدی نسب. نگاهش که میکردی تمیزی و نظافت و البته آرایش و پیرایش ازش می بارید؛ با این همه ساعت کاری و مشغله و میدونم که خانواده هم داره چطور وقتش به کارهاش میرسه. یا به موقع اومدن به موقع رفتن تمرکز داشتن برای اینکه بیماران را و حدود مساله اونها رو یادش بمونه….

این نشون میده شدنی هست

نظم و انضباط، احتمالا نیاز به قانون و مقررات داره ولو فردی، شخصی؛ قانونی که فقط تو ذهن من باشه و فقط من رو مقید کنه؛ تمرکزی که شدیدا احساس می کنم ازم دور شده، قبلا خیلی داشتم ولی الان کیلومترها ازم دوره. سرم رو از روی این کار بردارم فراموشش می کنم و انگار نه انگار که این رو شروع کرده بودم.

جوری از ذهنم میره انگار هیچوقت نبوده

وسط تایپ این متن دو بار رفتم. حدود 4 ساعت طول کشید نوشتنش

تو همچین وضعیتی از خودم انتظار نظم و تلاش بیشتر دارم… آفرین به توقعاتم که هیچ جوری کوتاه نمیان.

به یاد خدا باش فاطمه

به امام زمان سلام دادی امروز؟

سلام

سختی های زیادی پشت سر گذاشتیم تا رسیدیم به اینجایی که الان هستیم…

خداراشکر به خاطر همه چیز

الحمدلله

می خواستم مثل همیشه در دفتر خاطراتم چیزی یادداشت کنم. به فکر افتادم.

روزی که نیاز به یکی از مطالب یادداشت شده در دفترم داشته باشم چطوری آن را پیدا کنم؟

امکان ندارد. 300 و اندی صفحه هست. حتی اگر حدود تاریخ را بدانم باز هم کار وقت گیری هست.

وقت هم در حال حاضر و احتمالا بعد از این کمیاب ترین سرمایه برای من است.

این شد که تصمیم گرفتم برگردم به سراغ بلاگم

اسم این بلاگ داعی الی الله است و مسلما روزنگاره های من قرار نیست به سوی الله دعوت کننده باشد

باید بیشتر فکر کنم

این که همین جا بنویسم یا بلاگ دیگری فراهم کنم یا حتی یک صفحه شخصی و خصوصی که عمومی نشود ترتیب دهم؟؟؟؟

فعلا برای امروز یادداشت می کنم. اگر لازم شد این نگاره ها را می توانم به جای دیگری انتقال دهم در کمترین زمان ممکن.

امیدوارم برق و اینترنت نعمت های همیشگی باشند و از ما گرفته نشوند.

جمعه گذشته خونه قینانا (مادرشوهر) دورهمی بود. آخرای مهمونی بود داشتیم جمع میکردیم بریم خونه هامون. حدود 7 شب. حمید و حانیه و مجتبی با توپ های کوچیک مال استخر توپ و از این رول های مقوایی ضخیم که نمی دونم مال چی چی بود ولی بهر حال الان تو دست و پاشون بود شروع کردن به بازی کردن. حانیه توپ مینداخت حمید و مجتبی هر کدوم یه دونه از این رول ها دستشون بود و مثل اون بازی خارجکی که الان اسمش یادم نمیاد سعی می کردن با رول تو دستشون بزنن به توپ، این وسط یهو کیان کوچولو 2سال و نیمه اومد و توپ ها رو جمع کرد برد تو اتاقی که چراغش خاموش بود به خیال خودش قایم کرد 4دونه توپ بود همه رو برد و بعد با یه چهره از خود راضی و اینکه من چقدر توانمندم و نذاشتم خوش بگذرونید و بازی کنید اونم بدون من برگشت. تا اینجاش نوشتم فقط برای اینکه شاید مطالعه دوبارش یه نکته آموزشی داشته باشه برای خودم. ولی این رو می خوام بنویسم برای اینکه همیشه یادم بمونه.

مجتبی پاشد رفت تو اون اتاق تاریکه، 4تا توپ خودشون رو برداشت، 2تا توپ بزرگ تر پارچه ای هم بود که مال نیکا و کیان بود، اونم برداشت؛ رفت پیش کیان نشست اون دو تا توپ پارچه ای رو بهش داد و یه لبخندی بهش زد و یه چیزی هم گفت بهش که قشنگ نفهمیدم مثل بیا اینا باشه مال تو  و برگشت پیش حمید و حانیه و مشغول بازی خودشون شدن و من دهنم باز مونده بود و کیف شدیدی کرده بودم که هنوز که سه شنبه هست دلم داره برای این کار قشنگش می ذوقه. از من بگذریم دیدم کیان لبخند رو لبشه میاد نزدیک بچه ها نگاشون میکنه توپ های خودش رو نشون مجتبی میده به هم لبخند میزنن و بی اینکه چیزی بگن یه سری چیزها بینشون رد و بدل میشه…

مجتبی جانم، خیلی بهت افتخار کردم. خیلی وقتا بهت افتخار کردم. همون طور که خیلی وقتا عذاب وجدان داشتم که برات کم گذاشتم به خدا بلد نبودم خیلی چیزهای ساده و پیش پا افتاده بود که من بلد نبودم. متاسفم. امیدوارم یه روز انقدر بزرگ بشی این رو بخونی.

دارم تلاش میکنم کم کاری گذشته رو جبران کنم.

امروز قراره واژه سازی «با -بی» و پسوند های «تر - ترین » رو با هم کار کنیم. مال فارسی کلاس دوم هست. متوجه شدم معلمتون این ها رو خوب کار نمیکنه اگر بخوام منصف باشم و نگم اصلا کار نمیکنه.

قرار بود خاطره من باشه ولی آخراش انگار نامه ای برای مجتبی شد خخخخخ

اگه بخوام برش گردونم به خاطره شخصی

مثل همیشه می نویسم فاطمه جان دوستت دارم

هرچی تو کردی و مجتبی و پویان و مهدی و جون جونی ها و همه و همه

فاطمه انگار چله برداشتی چله عادت سازی از سایت مهندس طلبه، امیدوارم موفق باشی.

امضای نامرئی

سلام

مرداد یا شهریور ۱۴۰۴ بود، یکی از آشناهای قبلیم بهم زنگ زد و یه کم احوالپرسی یا سوال جواب کرد و پرسید آمار که اضافه نکردید؟! گفتم نه، گفت آفرین اگه یکی کار خوب کرده باشی همینه!!!

این حرف منو از خواب بیدار کرد.

احساس کردم شیطان بهم گفت آفرین.

دلایل خودم رو داشتم برای فرزند دوم نخواستن و برای خودم قانع کننده بود، هرگز مردد هم نشده بودم

اما بعد از اون تلفن احساس کردم اشتباه بزرگی کردم

…

الان ماه۸ بارداریم هستم

میتونستم بچه سوم رو یا چهارم رو باردار باشم ولی دومی هست.

خدایا شکرت…

کمکم کن…

به یاد خدا باشید…

داعی الی الله

بسم الله الرحمن الرحیم

اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْها
که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکل‌ها
به بویِ نافه‌ای کآخر صبا زان طُرّه بگشاید
ز تابِ جَعدِ مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها
مرا در منزلِ جانان چه امنِ عیش چون هر دَم
جَرَس فریاد می‌دارد که بَربندید مَحمِل‌ها
به مِی سجّاده رنگین کن گَرت پیرِ مُغان گوید
که سالِک بی‌خبر نَبوَد ز راه و رسمِ منزل‌ها
شبِ تاریک و بیمِ موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حالِ ما سبکبارانِ ساحل‌ها
همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر
نهان کِی مانَد آن رازی کزو سازند محفل‌ها
حضوری گر همی‌خواهی از او غایب مشو حافظ
مَتٰی ما تَلْقَ مَنْ تَهْویٰ دَعِ الدُّنْیا و اَهْمِلْها

چکیده ای از برنامه معرفت، استاد ابراهیمی دینانی و استاد لاریجانی:

ادر: به دُور بینداز، ادامه بده، بچرخان، برای همیشه و دوران دائم.  (ادرار یعنی مداوم)

کأسا: جام شراب

ناول: تناول کن

نافه: مشک

صبا: پیک خوب، نسیمی که پیک حافظ است، پیام های حافظ را می برد و پیام های معشوقش را می آورد.

جعد مُشکینش: زلف مُجَعَد مشکی ( در شعر حافظ علامت کثرت است.)

جرس: صدای زنگ قافله

پیر مغان: راهنما، انسان کامل، ولی خدا

سالِک: کسی که راه را پیموده و فراز و نشیب راه را می داند.

استاد دینانی در ابتدا این شعر را شعر مُلَمَّع خواندند یعنی شعری که در دو زبان یا بیشتر سروده شده باشد.

ایشان فرمودند: آن جا که معرفت نباشد، عشق بی معنا است و اساس عشق معرفت است و بدون معرفت، آنچه هست غریزه است نه عشق.

: کلمه نمود   با بود  فرق دارد. نمود یعنی می نماید، به نظر می رسید اما در واقع اینگونه نبود.

: حافظ از ساقی (خدا) می خواهد با دوران جام به او فرصت یافتن عشق بدهد. یکجور دعا است.

: هیچ فرد عاقلی در این دنیا احساس امنیت نمی کند، جرس فریاد می دارد  در غزل حافظ اشاره به همین مطلب است؛ صدایی که حافظ می شنود نه اینکه همه بشنوند.

: اهل دنیا، بدون شنیدن صدای جرس، در حالیکه احساس امنیت می کنند، می میرند، درست مثل حیوان یا نبات.

: به می سجاده رنگین کن اشاره به این مطلب دارد که هرچه پیر مغان گفت بی چون و چرا بپذیر هرچه که بود.

: فیلسوف می گوید تا جایی که عقل مرا ببرد پیش می روم، اما عارف لزوم نبوت و امامت را در ک می کند و هرچه نبی بگوید گوش می دهد.

نکته ای که در تمام اشعار و غزل های حافظ وجود دارد این است که می، می خانه، معشوق، زلف و … همه استعاره هستند و مراد حافظ معانی دقیق عرفانی است.

وگرنه طبق فرموده جناب استاد، می انگوری پیرمغان ندارد و سالک راه و رسم ندارد، و سختی و مشکلی ندارد و حضوری گر همی خواهی از او غایب نشو حافظ ندارد.

ابیاتی که مرتبط با این غزل بود و در برنامه معرفت، بیان شد:

قطع این مرحله بی همرهی خضر مکن    ظلمانت است بترس از خطر گمراهی

به کویِ عشق مَنِه بی‌دلیلِ راه، قدم          که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد

گرچه راهیست پرازبیم زما تا بردوست     رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

به یاد خدا باشیم…

داعی الی الله

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام علیکم

در آیه 83 سوره مبارکه بقره می فرماید: 

« وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ لَا تَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَذِي الْقُرْبَىٰ وَالْيَتَامَىٰ وَالْمَسَاكِينِ وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا مِنْكُمْ وَأَنْتُمْ مُعْرِضُونَ. »

«و (یاد آرید) هنگامی که از بنی اسرائیل عهد گرفتیم که جز خدای را نپرستید و نیکی کنید درباره پدر و مادر و خویشان و یتیمان و فقیران، و به زبان خوش با مردم تکلّم کنید و نماز به پای دارید و زکات (مال خود) بدهید، پس شما عهد شکسته و روی گردانیدید جز چند نفری، و شمایید که از حکم خدا برگشتید.»

میثاق بنی اسرائیل همه این چیزهایی هست که در این آیه آورده و بنی اسرائیل از آن روی برگرداندن و در آیات دیگری می فرماید نتیجه این روی برگردانی قسی القلب شدن آنها و کافر شدن آنها است.

در آیه 63 سوره بقره می فرماید:

« وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُوا مَا آتَيْنَاكُمْ بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُوا مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ. »

« و (ای بنی اسرائیل یاد آرید) وقتی که از شما پیمان گرفتیم و کوه طور را بالای سر شما برافراشتیم، (و دستور دادیم که) احکام تورات را با عقیده محکم پیروی کنید و پیوسته آن را در نظر گیرید، باشد که پرهیزگار شوید.»

در آیه 74 سوره بقره می فرماید:

«ثمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذَٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً ۚ وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ ۚ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ ۚ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ ۗ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ.»

« پس با این معجزه باز چنان سخت دل شدید، که دلهایتان چون سنگ یا سخت‌تر از آن شد، چه آنکه از پاره‌ای سنگها نهرها بجوشد و برخی دیگر از سنگها بشکافد و آب از آن بیرون آید و پاره‌ای از ترس خدا فرود آیند. و (ای سنگدلان بترسید که) خدا از کردار شما غافل نیست.» 

خلاصه ای از آیات قبل تا آیه 83، مواردی رو اعلام می کند که خداوند به بنی اسرائیل فضل و رحمت نمود که از خاسرین نباشند.

وقتی که از فرعونیان نجاتشان داد (49)، وقتی که گوساله پرست شدند و آنها را بخشید (52)، کتاب تورات که برای هدایت آنها ارسال شد (53)، درخواست کردند خدا را به چشم سر ببینند و خدا آنها را بخشید (56)، دستور ورود به شهر بیت المقدس به آنها داده شد ولی از ترس در بیابان ماندند و خداوند سایه ابر بر سر آنها قرار داد و نوشیدنی های گوارا برایشان قرار داد(57) خداوند کوه را از جای خود بلند کرد و بالای سر آنها نگهداشت تا قدرت او را ببینند و ایمان بیاورند ولی باز هم روی برگرداندند و خدا آنها را بخشید(64) و وقتی به آنها دستور داده شده بود در روز شنبه به کار مشغول نشوند سعی کردند با ساخت حوضچه ای ماهی ها را برای روز بعد اسیر کنند و خداوند آن گروه را به بوزینه تبدیل کرد تا مایه عبرت بقیه باشد (65) و وقتی امر شدند که گاوی را ذبح کنند سعی کردند با بهانه جویی آن را انجام ندهند و نهایتا انجام دادند و وقتی قتلی در بین آنها صورت گرفت و قاتل خود را پنهان کرد به آنها امر شد تا دم گاو ذبح شده را به مقتول بزنند و او به اذن خدا زنده شد و قاتل خود را معرفی نمود ولی این واقعه هم نتوانست دل های آنها را نرم کند و ایمان بیاورند (74) و بعضی از آنها کتاب هایی نوشتند و به خدا نسبت دادند یا گفتند ما فقط چند روزی عذاب آتش را خواهید چشید.

همه اینها معجزاتی بود که باعث نشد ایمان بیاورند، همانطور که خداوند متعال در آیه 6 سوره بقره می فرماید: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ»

اینها فی قلوبهم مرض هستن و فزادهم الله مرضا.

به یاد خدا باشیم…

داعی الی الله